با آمدنت، هیچ تخته سیاهی، دیگر سیاه نبود ...

وقتی نور در دست می گرفتی و روشنایی دانش را منتشر میکردی .

خود را سوختی و ما را ساختی.

از لوح کلاس تا لوح وجود،

                     روسپیدی مان را از تو داریم.

روز معلم و هفته علم و دانش بر همکارانم و همه دلسوزان سنگر عشق مبارک.

واقعا یاد روزهای مدرسه بخیر ، الان که معلم هستم می فهمم  هنگامیکه

دانش آموز بودم  ، چقدر نسبت به بعضی از معلمانم بدور از انصاف

قضاوت کردم.

شاید خدا خواسته مرا با پا گذاشتن در این حرفه مقدس هم تنبیه کند که

پی به اشتباهاتم ببرم و هم هدیه ای داده است  تا بتوانم جبران  قضاوتهای

غیر منصفانه ام را ،با تربیت نسل جدید ، بنمایم.

 و جمله آخر:

چه روز گار خوشی بود روزگار درس و مشق و کتاب

برای شروع به انجام هر کار در کلاس اول به خدا اشاره می کردیم

و پس از آن از تو که هدیه ی خدابودی اجازه می خواستیم....

(((قسمت دوم )))

در قسمت دوم می خواهم درباره کاشمر، معلم و پدر مطالبی را بنگارم.

روز معلم امسال با روز پدر در هم آمیخته شدند و این را به فال نیک می گیرم

تا از پدرم که معلم بودهتقدیر کنم .

هم بخاطر تمام زحماتش برای من و هم تبریک بمناسبت روز معلم.

محمد علی نژاد معلمی ساده بود که پس از دوران طلبگی به معلمی روی آورد و در سالهای

اولیه معلمی در روستای ده نمک از توابع گرمسار و ارادان در 15 کیلومتری گرمسار زندگی

می کرد ( من هم در سال 1349 در ارادان بدنیا آمده ام)

پس از چند سال در تهران و مشهد به کاشمر می آید و قبل از انقلاب بعنوان

مدیر مدرسه راهنمایی کوروش کاشمر مشغول بخدمت می شود .

در سالهای قبل از انقلاب چند عکس هم از مراسمات مختلف از جمله مراسم جشنهای

ملی و کلاس ضمن خدمت در مشهد و حضور در حرم رضوی و تجلیل و سخنرانی در

مدارس پروین و هنرستان کاشمر  دارم که تقدیم می کنم ....در ادامه...

پس از انقلاب پدرم در دبیرستان امام خمینی (قوام سابق) مشغول به  تدریس

در دروس دینی(معارف)،عربی و ادبیات فارسی شد . در طی سالهای  متمادی

در این  ایام  با  مدرک لیسانس  ادامه تحصیل داد  و  مدرک  فوق لیسانس خود را

در رشته فقه اسلامی در حالی گرفت که در کاشمر به اندازه انگشتان یک   دست

مدرک فوق لیسانس نبود و با اینکه پیشنهاد ریاست دانشگاه ازاد و مدیریت مدارس

به او پیشنهاد شد ولی او معلمی و رفتن به کلاس و در جمع دانش آموزان بودن را

بر  هر پستی مقدم دانست و او در سال 1377  پس از سی و سه  سال   خدمت

صادقانه بازنشسته شد  و بعداز  اتمام دبیری و در دوران بازنشستگی دفترازدواج

 را به عنوان  سنگری  دیگر برای خدمت به همشهریان کاشمری خود انتخاب نمود. 

مهربانی و عطوفت او  دانش آموزان را شیقته اش ساخت و خود می گوید :

سرمایه یک معلم دانش آموزان اوست

بهترین خاطرات دانش آموزان از دوران تحصیل ، دوستان و معلمینند که با صفای

درون و بدون هیچ نفع مادی  راه زندگی  را و  رسیدن به آرزویهایشان را به آنها

نشان می دهند.

(((پدر دوستت دارم و روزت مبارک باد))))